Ορθοδοντική

 1. Τι είναι Ορθοδοντική;

Είναι ο κλάδος που ασχολείται με τη διάγνωση, την πρόληψη και τη θεραπεία των ανωμαλιών που παρουσιάζονται στην οδοντοστοιχία, με στόχο πάντα τόσο την καλή λειτουργία του άνω και κάτω συστήματος της γνάθου όσο και του αισθητικού αποτελέσματος που προκύπτει είτε από προβλήματα σύγκλισης των δοντιών είτε από σκελετικά προβλήματα στις δύο γνάθους είτε από συνδυασμό αυτών.

2. Ποιος είναι ο εξειδικευμένος γιατρός;

Ο ορθοδοντικός, είναι ο οδοντίατρος που αποκτά εξειδίκευση αφού αποφοιτήσει από την οδοντιατρική σχολή και ασχοληθεί για 3 τουλάχιστον χρόνια με μεταπτυχιακά προγράμματα σχετικά με την ορθοδοντική

3. Ποια προβλήματα αντιμετωπίζει η ορθοδοντική;

Οδοντικά προβλήματα: Προβλήματα που εμφανίζονται είτε με λανθασμένη θέση των δοντιών είτε με συνωστισμό, είτε με σύγκλιση, είτε με απόκλισή τους.

Σκελετικά προβλήματα: Κατασκευαστικά προβλήματα όταν δεν έχει αναπτυχθεί σωστά η χωροταξική σχέση της άνω και της κάτω γνάθου.br />

Οδοντικά & σκελετικά προβλήματα: Συνδυασμός των δύο που καθιστά προβληματική την όλη περιοχή και που πολλές φορές έχει επίπτωση και στην αισθητική του ατόμου.

4. Ποιες είναι οι αιτίες εμφάνισης ορθοδοντικών προβλημάτων;

Όπως τα περισσότερα προβλήματα που παρουσιάζονται στο ανθρώπινο σώμα, έτσι και τα ορθοδοντικά οφείλουν την ύπαρξή τους ή σε κληρονομικούς λόγους ή σε συνήθειες που μας χαρακτηρίζουν. Δηλ. όταν ένα παιδί κληρονομεί τα μεγάλα δόντια ενός από τους γονείς τους κι από τον άλλο μικρή στοματική κοιλότητα (γνάθους) οπότε μοιραία, παρατηρείται συνωστισμός ή, πάλι, όταν ένα παιδί τρώει τα νύχια του ή κάνει «πιπίλα» ή ακόμα έχει πρόβλημα αναπνοής και αναπνέει μόνο από το στόμα κ.α. Αιτίες που υπάρχουν από μικρή ηλικία, αν διαγνωστούν έγκαιρα, μπορούν να αντιμετωπιστούν.

5. Τι επιτυγχάνει κανείς με την ορθοδοντική θεραπεία;

Η θεραπεία κρίνεται απαραίτητη για να:

  • Μπορεί ο πάσχων να έχει σωστή μάσηση, κατάποση και ομιλία
  • Έχει σωστή υγιεινή στόματος
  • Έχει μια φυσιολογική ανάπτυξη με αυτοπεποίθηση.

6. Ποια είναι η καταλληλότερη ηλικία θεραπείας;

Πρόληψη
Ως γνωστόν τα προβλήματα πρέπει να προλαμβάνονται στα αρχικά τους στάδια. Έτσι, η επίσκεψη στον ορθοδοντικό από τη στιγμή που θα την προτείνει κι ο οδοντίατρος θα πρέπει να γίνει στην τρυφερή ηλικία των 6-7 ετών. Έτσι, ο ορθοδοντικός θα είναι σε θέση να εκτιμήσει προβλήματα που τυχόν θα δημιουργηθούν, προβλήματα που υποβόσκουν και που πρέπει να δρομολογηθεί η λύση τους στο άμεσο μέλλον.

Καταστολή
Από 7-9 ετών ένα παιδί μπορεί να αντιμετωπίσει τα περισσότερα από τα προβλήματα που θα του εμφανιστούν στην άνω και την κάτω γνάθο και τα οποία δυστυχώς θα εξελιχτούν, εάν δεν αντιμετωπιστούν.

Επανόρθωση
Ορθοδοντική για εφήβους και ενήλικους που εμφανίζουν είτε οδοντικά, είτε σκελετικά προβλήματα και χρήζουν θεραπείας. Η επιτυχία είναι προφανής όταν απευθυνόμαστε σε νεαρά άτομα (λίγο πριν την εφηβεία) και σε ενηλίκους που έχουν τη δική τους οδοντοστοιχία.

7. Ποια τα πλεονεκτήματα της έγκαιρης αντιμετώπισης;

Τα πλεονεκτήματα είναι πολλά καθώς τα άτομα που βρίσκονται σε νεαρή-παιδική ηλικία και είναι στην ανάπτυξη θα διορθώσουν με την έγκαιρη θεραπεία κατασκευαστικά και οδοντικά προβλήματα σε μικρότερο χρόνο, αποφεύγοντας μακροχρόνιες θεραπείες. Αντιμετωπίζονται πιο εύκολα τα σκελετικά προβλήματα καθώς τα οστά βρίσκονται, ακόμα, στην ανάπτυξη. Δε θα αντιμετωπίσουν τον κίνδυνο εξαγωγών δοντιών και τέλος, θα βελτιώσουν την εμφάνισή τους πολύ πριν μπουν στην «δύσκολη» περίοδο της εφηβείας.

8. Ορθοδοντική για ενήλικες.

Μπορεί να λειτουργήσει κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις : υπομονή, σωστή επιλογή των ειδικών γιατρών και την ύπαρξη της δικής τους οδοντοστοιχίας. Η ορθοδοντική μπορεί να κάνει θαύματα και για τους ενήλικες! Αρκεί να υπάρχει υπομονή, να γίνει σωστή διάγνωση, σωστός συγχρονισμός ειδικοτήτων και το εγχείρημα θα έχει αίσιο τέλος!

9. Ποια είναι τα «όπλα» της ορθοδοντικής;

Οι τρόποι αντιμετώπισης των ορθοδοντικών προβλημάτων είναι πολλοί και ποικίλουν ανάλογα το πρόβλημα που παρουσιάζεται. Σε γενικές γραμμές αναφέρονται σε κινητούς και ακίνητους μηχανισμούς και ο διαχωρισμός τους έχει να κάνει με το αν μπορεί ο μηχανισμός να μετακινηθεί από τον ασθενή ή από το γιατρό.